menu

Wordt er nog weleens gelachen?!

Het laatste jaar van haar leven was mijn moeder opgenomen in een verpleeghuis, vlakbij waar ik woonde. Er waren geen vaste bezoektijden, dus ik kon zo vaak naar haar toegaan als ik wilde. En dat was zo’n 3 tot 4 keer per week.

Het vreemde was dat ze me elke keer begroette met dezelfde woorden: “Wat ben je lang niet geweest!” Toen ze dat ook ging zeggen als ik de vorige dag nog langs was gekomen drong het tot me door dat ze geen tijdsbesef meer had. En zo zag ik hoe mijn eens zo levendige energieke moeder langzaam maar onomkeerbaar achteruit ging.

Mantelaar artikel banner

Wordt er hier nog weleens gelachen?!

Op een dag kwam ik vlak na de lunch, de grote tafel was al afgeruimd en enkele van de bewoners waren naar hun kamer gegaan. Sommige mensen, waaronder mijn moeder, waren knikkebollend in hun rolstoel aan tafel blijven zitten. Enkele anderen zaten verspreid in het ruime vertrek voor zich uit te staren. Het hele tafereel maakte zo’n troosteloze indruk dat ik ’t liefst rechtsomkeert had gemaakt. Maar, ik vatte moed, kuste mijn moeder en groette het gezelschap met een opgewekt: “Goedemiddag allemaal, wat zijn jullie stil, wordt er nog wel eens gelachen hier?” Het effect van deze woorden was verbijsterend en bracht me volkomen van m’n stuk. Enkele mensen barstten spontaan in tranen uit, anderen riepen “Was ’t maar waar!” ”Er valt hier nooit wat te lachen!” “U moest eens weten hoe het hier is!” “Wat is dat: lachen?” Ik begreep dat ik iets moest doen en wel meteen, voordat de verpleegkundigen terug zouden zijn van hun lunchpauze.

De consternatie die ik had veroorzaakt

Allereerst moesten de huilende mensen getroost worden. Stuk voor stuk ging ik ze langs en het lukte me waarachtig ze tot bedaren te brengen. De mensen die van alles geroepen hadden, waren gelukkig uit zichzelf stilgevallen, maar zaten er niet meer zo apathisch bij. Zodra de rust was teruggekeerd voelde ik me verplicht mijn excuses te maken voor de consternatie die ik had veroorzaakt. Maar daar wilden ze niets van weten. Gerustgesteld door hun reacties gaf ik iedereen ten afscheid een hand en mijn moeder een kus waarna ik het vertrek verliet.

Verderop in de gang kwamen de verpleegkundigen aangelopen die waarschijnlijk nooit te horen zouden krijgen wat er tijdens hun lunchpauze was gebeurd. En dat is misschien maar goed ook….

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.