menu

Wat zijn de oudjes opeens in trek

Het is duidelijk dat de campagnes voor de komende Tweede Kamerverkiezingen begonnen zijn. Veel politieke partijen besteden in hun verkiezingsprogramma’s aandacht aan de ouderen. Geen wonder, want die vormen met ruim drie miljoen mensen, een fikse groep stemmers.

Dus de leuke plannetjes om deze mensen te lokken, buitelen over elkaar heen. Het verst hierin gaat – begrijpelijk – ouderenpartij 50Plus van Henk Krol en Jan Nagel.

Die partij vindt dat de ouderen de afgelopen jaren ‘ongenadig hard’ zijn aangepakt, waardoor het hoog tijd is voor reparatie. Daarvoor hebben ze een hele serie maatregelen op het oog, financiële,  maar ook immateriële. Redelijk eenvoudige (in alle treinen weer een WC en een publiekscampagne, die jongeren moet leren voor ouderen op te staan in het openbaar vervoer) tot zeer ingrijpende (artsen moeten ‘een laatste-wil-pil voor euthanasie kunnen verstrekken aan wie daarom, volgens de artsen, terecht vraagt en de AOW-leeftijd moet terug naar 65 jaar). En dan is er nog GroenLinks, dat vindt dat de AOW omhoog moet.

Met veel van al die punten kan ik van harte instemmen, maar de roep om teruggang van de AOW-leeftijd naar 65 jaar zit mij niet lekker. Net nu we van alle kanten horen dat ouderen steeds langer en gezonder blijven leven (gerontologe prof. dr. Andrea Maier had het onlangs zelfs over een makkelijk haalbare leeftijd van 130 jaar) is die vraag wel wat wereldvreemd. De tendens van de laatste jaren is juist dat steeds meer mensen doorwerken na hun 65-ste, inmiddels zo’n 200.000. Klaarblijkelijk is de AOW-leeftijd van 65 voor hen te laag.

Aan de andere kant zijn er zo’n 50.000 werklozen tussen de 60 en 65 tevergeefs op zoek naar betaald werk. Voor deze groep kan de 65-ste verjaardag niet snel genoeg aanbreken. Met een zucht van verlichting kunnen zij dan stoppen met het verplicht solliciteren. Ook mensen, die lichamelijk zwaar werk verrichten en vaak op hun tandvlees de 65 halen, zullen het fijn vinden dat ze niet nog langer moeten doormodderen.

Het is al vaker gezegd: scheer niet alle ouderen over één kam, ook niet als het gaat om de verplichte pensioenleeftijd. Wijlen Bob Smalhout, medicus en columnist, liet niet na te benadrukken dat wij af moeten van wat hij ‘de pensioenterreur’ noemde. Hij stelde voor om van het pensioen net zoiets te maken als het stemmen. “Een mens mag stemmen, maar hij wordt op de verkiezingsdag niet met een pistool op z’n hoofd verplicht om naar de stembus te gaan. En dat gebeurt wél bij het verplichte pensioen”, zei hij ooit, met enige overdrijving.

Een interessant idee lanceerde zakenvrouw en Telegraaf-columniste Annemarie van Gaal onlangs. Zij stelt voor om de AOW af te schaffen en in plaats daarvan een basisinkomen van € 1.100 of € 1.200 per persoon (dus vergelijkbaar met de alleenstaanden-AOW) in te stellen voor alle 60-plussers. Veel werkloze 60-plussers moeten van het UWV blijven solliciteren op een baan, die ze nooit krijgen. Hij of zij ploetert zo stressvol en gefrustreerd voort tot zijn 65-ste. Dat behoort tot het verleden met zo’n basisinkomen. Tegelijkertijd zouden alle huur-en zorgtoeslagen en WW- en bijstandsuitkeringen voor deze groep kunnen worden afgeschaft. Ouderen zouden, als ze dat willen, kunnen gaan samenwonen met vrienden, kinderen of mantelzorgers, zonder dat ze gekort zouden worden op dit basisloon, wat vaak wél gebeurt met de AOW. En verder zou het iedereen vrij staan al dan niet door te werken na de 60.

Is dit een realistisch plan? In ieder geval is het de moeite van een studie waard. Ouderen zouden er veel keuzevrijheid door krijgen. Veel belangrijker dan een zitplaats in de tram, toch?

NED7 Leestip

Koop Cisca’s boek

Reageren

Auteur

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys (72) is journalist en was van 1981 tot 2008 de eerste hoofdredactrice van het maandblad Opzij. Sinds haar vertrek bij Opzij schrijft zij als freelance journaliste voor onder andere Trouw, Zin, Nouveau en online publicaties zoals FAB magazine.