menu

Wat is de beste actiemethode, twitter of spandoek?

Pas werd ik gevraagd om in een debat mijn licht te laten schijnen over de stand van zaken in de Nederlandse emancipatie. Het werd er niet bij gezegd, maar het was overduidelijk: ik werd gevraagd als oudere.

Nu is dat niet zo vreemd, want ik heb tenslotte een verleden van zo’n 35 jaar op dit gebied, eerst als redactrice bij Trouw en daarna 27 jaar als hoofdredacteur van Opzij. Maar toch voelt het raar om vanwege je leeftijd voor iets gevraagd te worden. Is me tot nu toe nog niet eerder overkomen. Niet dat ik daarom niet ga, dat doe ik namelijk wél, want ik vind het veel te leuk weer eens op te treden met meiden en jonge vrouwen, die zich tegenwoordig met dit onderwerp bezighouden. En ik heb ook zeker een mening over het huidige emancipatie-debat, dat zich, volstrekt anders dan vroeger, voornamelijk op internet afspeelt.

Over van alles – en dus ook over emancipatie – wordt er op los getwitterd en gefacebookt, wat heel snel tot een enorme ophef over iets kan leiden. Als het een beetje meezit wordt zo’n onderwerp dan opgepikt door de redacties van DWDD of Pauw, waarna het nog een tijdje doorsuddert en dan een stille dood sterft, want er is weer een nieuwe kwestie die de aandacht trekt. De hedendaagse variant van: “We dronken een glas, deden een plas en lieten de zaak zoals die was.”

Dat is namelijk het grote nadeel van deze manier van debatteren: het levert in de praktijk totaal niks op. Geen enkele vrouw krijgt er een staffunctie door, er komt niet meer betaalbare kinderopvang  noch verdwijnt de allang verboden, maar nog altijd bestaande ongelijkheid tussen mannen- en vrouwensalarissen erdoor. Want dat zijn allemaal politieke beslissingen en de politiek reageert alleen op grote aantallen mensen, die lijfelijk op het Binnenhof staan met spandoeken, toeters of petities. Facebook en Twitter zijn uitstekend geschikt om misstanden aan de orde te stellen, maar daarna zijn er nog altijd mensen van vlees en bloed nodig, die actie voeren.

Tijdens de Tweede Feministische Golf (1968-2005) is heel veel bereikt, zoals de legalisering van de abortus, de pil in het basispakket, gelijke betaling voor gelijk werk, openstelling voor vrouwen van leger, brandweer en politie etc. Allemaal via persoonlijke actie, demonstraties en druk op de politiek. Maar misschien bekeer ik me van deze overtuiging na een avond debatteren met mijn jonge medestrijdsters en word ik een fanatiek Twitteraarster. We zullen zien.

Reageren

Auteur

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys (72) is journalist en was van 1981 tot 2008 de eerste hoofdredactrice van het maandblad Opzij. Sinds haar vertrek bij Opzij schrijft zij als freelance journaliste voor onder andere Trouw, Zin, Nouveau en online publicaties zoals FAB magazine.