menu

Vrijwilligerswerk en hemelse muziek

Vrijwilligerswerk bij de opvang van dak- en thuislozen, mijn eerste dag daar begon heel verrassend. In de ‘huiskamer’ stonden de stoelen en tafeltjes keurig opgesteld en in de hoek was een apart tafeltje bedekt met een laken waarop een ingelijste foto stond van een vrij jonge man.

Vrijwilligerswerk bij de opvang

Aan weerskanten een vaas met bloemen en in een halve cirkel brandende waxinelichtjes. Een tiental mannen van alle leeftijden keken stil voor zich uit of spraken op gedempte toon met hun buurman. Gerard, de coördinator van dit ‘huiskamerproject’ die mij had aangenomen, kwam naar me toe en fluisterde dat Tommy, een vaste bezoeker, onlangs was overleden en dat zijn lotgenoten deze herdenking hadden georganiseerd.

Rick met zijn synthesizer

“Zoek maar een plekje, ik mis er nog een paar en we wachten ook nog even op Rick want die doet de muziek. Als ze er allemaal zijn gaat de deur dicht  en kunnen we beginnen.” Inderdaad kwamen er nog enkele mannen binnen, waaronder Rick die een synthesizer had meegebracht. Gerard sloot de deur en stelde zich op naast de tafel met de foto van Tommy.

partner content

Mantelaar diensten banner

Hij was geen lieverdje

In zijn speech prees hij Tommy omdat hij nooit agressief was en zich doorgaans aan de huisregels hield (geen alcohol, geen drugs, niet dealen, niet blowen, niet knokken). Hij was echter ook geen lieverdje geweest want Gerard had heel wat met hem te stellen gehad als hij zich weer eens in de nesten had gewerkt en bij hem aanklopte voor hulp. Hij haalde een paar voorvallen op die hier en daar een lach teweeg brachten, maar over het algemeen was de stemming bedrukt. Ik begreep dat Tommy een graag geziene lotgenoot was geweest en betreurde het dat ik hem niet had gekend. Tot slot vroeg Gerard of Rick iets wilde spelen ten afscheid.

Niets te verliezen behalve hun leven

Rick kwam naar voren en begon wat te preluderen op zijn instrument, tot hij de draad te pakken had en al improviserend wonderschone muziek uit het aftands ogende instrument tevoorschijn toverde. Wel een kwartier lang dompelde hij ons onder in klanken die niemand onberoerd lieten. Tranen werden weggepinkt en hier en daar klonk een hartgrondige vloek. Zelf hield ik ’t ook niet droog, niet om de dood van een man die ik niet heb gekend maar om de echtheid van deze mensen die niets meer te verliezen hebben – behalve hun leven.

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.