menu

Vriendschap voor het leven

In november 1979 leerden Ivana en ik elkaar kennen op een groepsreis van vijf maanden door enkele landen in Zuidoost-Azië. De 24 deelnemers waren singles van alle leeftijden, alleen wij hadden een gezin. Als vanzelf trokken wij naar elkaar toe en deelden al de eerste nacht een kamer wat de hele reis zo bleef.

We hadden geen reisleider maar twee jongemannen die voor vervoer en logies zorgden en hun eigen gang gingen tot het weer tijd was voor de volgende etappe. We hadden dus grote individuele vrijheid die we met veel enthousiasme wisten te gebruiken wat ons al gauw de bijnaam “dames van het goede leven” opleverde.

Hitte en kakkerlakken

Elke dag was een ontdekkingsreis waar we ons gretig in stortten en tegen de avond weer uit opdoken. We voelden ons als kinderen in een snoepwinkel en namen hitte, stof, stank, lawaai, kou honden, kakkerlakken en wat dies meer zij op de koop toe. Zonder het te beseffen of erop uit te zijn legden we de basis voor een vriendschap die nog steeds voortduurt, met uitzondering van de vier jaren dat we gebrouilleerd waren. De aanleiding daartoe is allang niet meer relevant en hoeft dus niet verteld te worden. Wel wil ik graag vertellen hoe we elkaar weer gevonden hebben.

Mantelaar artikelbanner Yvonne Klinkert

Onmisbaar

Op een dag had ik de onweerstaanbare behoefte om Ivana te bellen (zij woonde in Middelburg, ik in Amsterdam). Er werd niet opgenomen en iets inspreken kon niet. Later op de dag probeerde ik het weer en kreeg haar tot ons beider vreugde aan de lijn. Het bleek dat zij mij een dag eerder ook gebeld had en geen gehoor had gekregen. We bekenden elkaar al gauw dat we de ander ontzettend gemist hadden, dat we vaak dachten: “Wat zou zij hiervan vinden?”, “Hoe zou zij dit aanpakken?”, “Was ze maar hier, dan zouden we…”. Maar het meest hadden we elkaars gezelschap gemist, het samen erop uit gaan wat we na terugkeer uit Azië en vóór de breuk zo vaak hadden gedaan.

De zwaarste jaren van ons leven

Een bijzondere ontdekking was dat onze levens vrijwel parallel gelopen hadden, want de afgelopen vier jaren waren – los van de verbroken vriendschap – om heel andere redenen de zwaarste jaren van ons leven geweest. Jaren waarin we elkaars steun en troost zo goed hadden kunnen gebruiken. Gelukkig slaagden we erin het hoofd boven water te houden en ons leven opnieuw vorm te geven. Ivana hertrouwde en woont in haar geliefde Praag, ik ben gescheiden en woon nog steeds in mijn geliefde Amsterdam. We houden contact via email en eens per maand bellen we om de beurt. Meer is niet nodig om onze vriendschap levend te  houden – iets beters kunnen we elkaar niet geven.

Vriendschap voor het leven

De laatste keer dat we samen tijd hebben doorgebracht was in juli 2015 toen ik in een kuuroord verbleef dat vanuit Praag in ongeveer 7 uur met de trein te bereiken is. Op een snikhete dag zocht Ivana me daar op en lunchten we uitgebreid op het terras van een restaurantje aan de rivier. We waren ‘slechts’ vier uur samen maar door de intensiteit ervan leek het wel een eeuwigheid. Daardoor viel het afscheid nemen ons niet zwaar, ook al wisten we dat de kans groot was dat dit onze laatste ontmoeting zou zijn omdat we geen van beiden nog lange reizen kunnen en willen maken. Maar het is goed zo, we zijn in elkaars hart – en dat is het allerbelangrijkste.

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.