menu

Voorlezen aan ouderen

Bij het zoeken naar vrijwilligerswerk kwam ik op het idee om te gaan voorlezen aan ouderen in een zorgcentrum. Al gauw had ik een plek gevonden en na een gesprek met activiteitenbegeleidster Janna en een korte kennismaking met enkele mensen die druk doende waren in de creatieve ruimte kon ik op maandagmiddag beginnen.

Janna zou de mensen op mijn komst voorbereiden en ik zou zorgen voor laagdrempelig voorleesmateriaal. Uit de bibliotheek haalde ik wat boekjes van Simon Carmiggelt en Godfried Bomans, schrijvers die de ouderen gekend moeten hebben en wellicht ooit zelf gelezen hebben. De boekjes leken me bij uitstek geschikt omdat de verhaaltjes kort, begrijpelijk en geestig zijn.

Geen reactie

Bij aankomst in de creatieve ruimte bleek Janna verzuimd te hebben mij en mijn activiteit aan te kondigen zodat men me met enige argwaan bekeek. Ik stelde mezelf voor en legde kort uit wat de bedoeling was. Er kwam geen reactie en om het ijs te breken stapte ik af op een viertal mensen die aan de grote tafel nogal luidruchtig rummikub speelden. “Zou u het leuk vinden als ik een verhaaltje voor ga lezen?” “Nee, we spelen liever door, toch?” Er werd instemmend geknikt en ik ging naar een tafeltje waar een man de krant zat te lezen. Zijn antwoord op mijn vraag was: “Alleen als het over sport gaat, ik hou alleen van sport.” “Wat jammer, maar daar heb ik geen verhaaltjes over.”

Mantelaar artikel banner

Moet breien!

Aan een ander tafeltje zat een buitenlands uitziende man met dikke pennen en dito wol verwoed te breien aan iets wat wel 3 meter lang was. Ik stelde weer mijn vraag en kreeg het verrassende antwoord: “Nee, moet breien!” “Wat wordt het?” “Das!” “Maar hij is toch al heel erg lang?” “Nee, moet breien!” “Kunt u niet breien en luisteren tegelijk?” “Nee, moet breien!” Ik gaf het op en ging naar de twee vrouwen die tegenover elkaar gezeten bezig waren een tekening in te kleuren. “Mag ik even bij u komen zitten?” “Ja hoor.” Zwijgend zaten we een poosje bij elkaar, tot ik voldoende moed had vergaard om mijn vraag te stellen: “Denkt u dat inkleuren en luisteren naar een kort verhaaltje zou gaan?” Vragend keken ze elkaar aan. “Misschien, probeert u het maar, als het niet gaat dan zeggen we het wel.”

Compleet gefaald

Blij dat er eindelijk een keer respons kwam sloeg ik de bundel van Carmiggelt open en begon voor te lezen. Ik weet niet meer waar het over ging, maar merkte wel dat de tekst niet aansloeg. Ik las door tot de volgende alinea en vroeg toen wat ze ervan vonden. “Beetje moeilijke woorden,” zei de ene vrouw. “Ja, dat vind ik ook…” zei de andere, “en ik kan ook niet meer zo goed binnen de lijntjes kleuren…” voegde ze er aarzelend aan toe. Het was duidelijk dat ik mijn voorleespogingen moest staken en de mensen niet langer lastig moest vallen bij hun zelfgekozen bezigheden. Ik ging iedereen nog even langs en nam afscheid met het gevoel gefaald te hebben.

Voorlezen aan ouderen mislukt

Bij de receptie trof ik Janna en vertelde haar mijn bevindingen. Ze was niet verbaasd want voor de meeste van hun mensen is één activiteit al een hele inspanning, laat staan als er twéé dingen worden aangeboden. Ze vond het geen kwestie van falen, maar van onbekendheid met wat de mensen aankunnen. Voortaan zal ik me beter (laten) voorbereiden als ik een activiteit aanbied – dat heb ik er in elk geval van geleerd!

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.