menu

Voltooid leven of er nog bij horen?

Voltooid leven, je kunt tegenwoordig de televisie niet aanzetten of een krant open slaan of de interviews, discussies en ingezonden brieven over dit onderwerp vliegen je om de oren. Tot gekmakend toe. Alsof elke 65-plusser liever vandaag dan morgen een eind aan zijn of haar leven wil maken.

Opvallend aan al die artikelen en programma’s is dat het jonge, middenin het leven staande politici, wetenschappers en journalisten zijn, die hierover met elkaar in debat gaan. Allemaal mensen, die zich nog onsterfelijk wanen en dus met het grootste gemak praten en schrijven over sterfelijkheid en de dood, van anderen welteverstaan. Het gaat immers (nog lang) niet over henzelf en dan klets je makkelijk een eind weg.

Ik herinner me hoe gretig ik als jong journaliste in allerlei interviews de vraag: “Bent u bang voor de dood ?” opwierp. Dat zou volgens mij namelijk spannende en diepgravende verhalen opleveren. Emeritus-hoogleraar Hans Galjaard vertelt me nog altijd met twinkelende ogen hoe ik, voor een interview bij hem op bezoek, als binnenkomer de vraag “Bent u eigenlijk bang voor de dood?” ter tafel bracht. Inmiddels zelf 65-plusser, besef ik hoe irritant ik toentertijd geweest moet zijn.

Discussie over voltooid leven

Komen in de huidige discussies over voltooid leven dan helemaal geen ouderen aan het woord? Jazeker wel, maar louter als slachtoffer, als degene die reikhalzend uitziet naar de fel begeerde doodspil. Afgelopen weken zag je ze dagelijks in krant en op de TV: sneue ouderen, zittend op de rand van een hoog seniorenbed, kameelharen sloffen aan de moeilijke voeten en een rollator onder handbereik. Allemaal sprekend over hun voltooide leven.

Het gekke ervan is, dat ik deze mensen nergens écht zie deelnemen aan de principiële discussie over deze zaak, ze zijn alleen welkom als slachtoffer. Maar juist het feit, dat zij er ‘niet meer toe doen’, ‘er niet meer bij horen’, maakt voor velen van hen het leven niet meer de moeite waard. Hoogste tijd dus om ouderen volwaardig te laten deelnemen aan het gesprek over een voltooid leven. Dat zou hun doodswens best eens op de lange baan kunnen schuiven.

En al die journalisten, die nu zo verlekkerd met ouderen over hun aanstaande dood zitten te praten, zouden beter met hen naar de HEMA kunnen gaan, voor koffie met een tompouce.

NED7 Leestip

Cisca Dresselhuys is drukker dan ooit!

Reageren

Auteur

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys (72) is journalist en was van 1981 tot 2008 de eerste hoofdredactrice van het maandblad Opzij. Sinds haar vertrek bij Opzij schrijft zij als freelance journaliste voor onder andere Trouw, Zin, Nouveau en online publicaties zoals FAB magazine.