menu

Schoon schip of schoon schaap?

Er was een periode in mijn leven dat ik dringend hulp nodig had om verder te kunnen. Dat was nooit eerder gebeurd en ik was dus genoodzaakt me in een heel nieuwe wereld te begeven: die van de hulpverlening.

Ik richtte mij hierbij vooral op de alternatieve mogelijkheden omdat ik gegronde redenen had om daar meer vertrouwen in te hebben dan in het reguliere circuit. Ik stak overal mijn licht op, had oriënterende gesprekken, nam deel aan groepssessies en individuele behandelingen, maar niets sprak me aan.

Hij werkt op een boerderij

Wel werd me steeds duidelijker WAT ik nou eigenlijk precies zocht en nodig had. Pas toen ik dát helder had raakte ik op een verjaardag in gesprek met een vrouw die me het nummer gaf van ene Maurits bij wiens methode zij zeer veel baat had gehad. Ik vertrouwde haar, sliep er een nachtje over en belde hem de volgende ochtend. We maakten een afspraak en nog dezelfde week reisde ik af naar de boerderij waar hij woonde en werkte.

Mantelaar diensten banner

Een tiental schapen met gebogen kop

Het was maart en uit de loodgrijze hemel viel de regen onafgebroken neer, voortgejaagd door een harde wind die vrij spel had met mijn cape die ik vergeefs om me heen probeerde te houden. Ik had al een hele reis met tram, trein, bus achter de rug en had nog 20 minuten te gaan tot de boerderij. Terwijl ik me erheen worstelde kwam ik langs een hek waarachter een tiental schapen met gebogen kop het natuurgeweld gelaten over zich heen lieten gaan. Ze zagen er vies uit, met stront en strootjes in hun vacht en hun poten in de modder. Ik wilde even bij ze blijven staan, maar zag de boerderij al liggen en liep door zo snel ik kon.

Schoon schip maken met Maurits

Een hartelijke ontvangst was mijn deel en Maurits won meteen mijn vertrouwen met zijn open houding en gulle lach. Het gesprek was een openbaring voor me en ik had al half besloten dat ik me zou opgeven voor zijn cursus toen hij zei: “Je moet wel weten dat in mijn manier van werken geen aandacht wordt besteed aan de reden waarom je deelneemt”. Dit stond haaks op mijn voorgaande ervaringen, maar tot mijn verbazing gaf nu juist dit de doorslag me aan te melden, wat ik pas veel later begreep. Maurits bracht me naar de deur en met een blij hart nam ik afscheid van de man op wie ik in vol vertrouwen mijn hoop had gevestigd. En dat vertrouwen zou niet beschaamd worden.

De schapen stonden er nog even troosteloos bij, maar nu nam ik de tijd om een moment bij ze stil te staan: “Houd moed, dames, het klaart al op, we zullen elkaar de komende tijd wel vaker zien want ik kom eens per maand een weekend naar de boerderij, tot gauw dus!”

GERELATEERD BERICHT:
Een honderdjarige tussen de wasmachines

De vieze bende om mij heen

Die nacht droomde ik dat ik zo’n verregend schaap was en over mijn schouder naar mijn vacht keek. Vol walging begon ik er met mijn bek aan te trekken, in een poging me ervan te ontdoen, maar zonder succes. Ik wilde me zó graag van de viezigheid bevrijden dat ik de andere schapen om hulp vroeg. Twee gaven gehoor aan mijn oproep en begonnen elk aan een kant te trekken. Het deed pijn maar stukje bij beetje kwam de vacht los en werd een prachtig spierwit vel zichtbaar. Het ging steeds sneller en tenslotte lag de hele vieze bende om me heen.

Schoon schip of schoon schaap?

Zo ongerept als een pasgeborene stond ik te stralen te midden van de schapen die aan waren komen lopen om me te bewonderen. Van vreugde en zo licht als een veertje huppelde ik om hen heen, tot ik abrupt stopte toen ik de hoop viezigheid in het gras zag liggen. De schapen liepen weer te grazen en ik vond dat ik de troep op moest ruimen, maar hoe? Besluiteloos liep ik er een paar keer omheen en ineens wist ik het: OPETEN! Het was mijn vuil, dus het was aan mij om het te op te ruimen en dat kon alleen maar door het op te eten. En dat deed ik – zonder enige walging of tegenzin werkte ik alles naar binnen en voelde me zeer voldaan, en niet alleen hierom….

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.

";