menu

Mijn zorgzame vriend

dit gastblog is geschreven door Alice Dallinga, antropologe met ruim vijftien jaar ervaring als beleidsadviseur in de zorg. Ze schrijft hier over die wereld vanuit haar ervaring als adviseur, zorgverlener, mantelzorger, patiënt en onderzoeker.

Stress is iets dat je liever kwijt dan rijk bent. Hoewel stress ook positieve kanten heeft, ben je er over het algemeen niet trots op. Wie de vraag: “Hoe gaat het?” beantwoordt met: “Druk, druk, druk”, is cool. Wie antwoordt: “Pff, gestrest”, is zielig.

Niemand wil dus een stresskip zijn, terwijl onderzoek aantoont dat bij veel mensen de stress de oren uitspuit. Velen houden dus de schijn op dat het wel meevalt. En de schijn ophouden geeft ook stress. Dat weet ik uit ervaring.

Ik ben van nature een paniekvogel. Dat vond ik lange tijd een gebrek. Een foutje dat weggepoetst moest worden. En dat lukte natuurlijk niet, want ook een paniekvogel zingt zoals het gebekt is. Wonderlijk genoeg maakte het me meteen relaxter toen ik dit aan mezelf toegaf. En door het ook met anderen te delen, ben ik nog meer zen, want mijn matige stresstolerantie blijkt heel normaal.

Niet iedereen heeft de stressbestendigheid van André Kuipers of Angela Merkel. Die is van zo’n kaliber dat het eerder uitzondering dan regel is. Sinds ik dat onder ogen zie, hoef ik niet meer te doen alsof ik ook zo cool kan worden. Dat zit er gewoon niet in met die vriend van mij. Want de reden dat ik geen Merkel of Kuipers ben, komt in de eerste plaatst door hem. Het is mijn vriend Amygdala die ervoor zorgt dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop en zelfs niet in één.

Amygdala is een fijne vriend die graag goed voor me wil zorgen. Dus als ik met 150 km per uur over een snelweg raas, raakt Amygdala overstuur. Dat is niet zo gek. Maar als ik een langpootmug uit mijn slaapkamer wil verwijderen en die gaat op mij zitten, raakt Amygdala in alle staten. Dat overbezorgde gedoe maakt me soms tureluurs. Hij vindt alles eng. Zo trok ik begin jaren negentig in mijn eentje door de binnenlanden van Afrika. Het is een kwart eeuw later, maar soms als ik thuis op de bank zit, kan Amygdala opeens gillen: “Hoe haalde je het in je hoofd?!”

Als hij dan een hele batterij aan voorstellingen opsomt van hoe het mis had kunnen gaan, maakt dat bij mij nu stresshormonen aan, terwijl ik destijds in Afrika louter mooie ervaringen had. Dat ik me schaamde voor zijn overdreven angsthazerij, is dus wel begrijpelijk. Ik wil ook van alles kunnen en durven, wat andere mensen ook kunnen en durven. Amygdala niet. Die fluit me terug voor ik goed en wel begonnen ben. Daar kan hij ook niks aan doen. Zo is hij nou eenmaal geboren. En sinds ik dat weet, heb ik er vrede mee.

Want nu weet ik dat André en Angela elk ook zo’n vriend hebben (die heten toevallig ook Amygdala). Hun vrienden gillen niet als er iets spannends gebeurt. Die slapen gewoon door of stimuleren hen om de spanning verder op te voeren. Die vrienden maken hun stressbestendigheid groter. Dat is mazzel. Maar hun mazzel betekent niet dat ik pech heb. Het betekent hooguit dat ik geen astronaut of staatsvrouw word. Maar die ambitie had ik toch al niet. Ik maak me dus niet druk meer, waardoor mijn coming out als stresskip aanvoelt alsof ik Boeddha ben.

meer informatie

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.