menu

Mijn vader is de beste

Mijn vader woont in een gesloten afdeling van een verzorgingshuis. Hij heeft dementie en zijn geheugen laat hem regelmatig volledig in de steek. Twee keer per week ga ik bij hem op bezoek. En hoe moeilijk ik het ook vind om toe te geven, ik heb me voor mijn vader geschaamd.

Ik schaamde me voor de oude man die eens mijn vader was. Ik schaamde me wanneer ik een stapel incontinentieluiers zag liggen. Ik schaamde wanneer hij een ‘ongelukje’ had gehad met naar de wc gaan en de verzorgsters hem moesten komen helpen verschonen. Ik schaamde me wanneer hij uitviel naar een van zijn medebewoners. Ik schaamde me wanneer hij mopperde op de verzorgsters die hij behandelt als personeel. Ik schaamde me wanneer ik tijdens het eten in het restaurant van het verzorgingshuis steeds zijn mond af moest vegen. Ik schaamde me als hij kwijlde, een natte vlek had in zijn broek. Maar ik schaamde me vooral omdát ik me schaamde.

foto

De vader van Alice Bunt

foto: Alice Bunt

Bent u bang pappa?

Het gaat niet goed met mijn vader. Hij kreeg een blaasontsteking met daar bovenop een longontsteking. Ik zit aan zijn bed en kijk naar hem, houd zijn hand vast, geef hem water met een rietje en ik ben bang, bang dat deze oude man die nog steeds mijn vader is gaat sterven. Hij ademt zwaar, af en toe stokt zijn ademhaling. Ieder half uur komt een verpleegster kijken. Opeens schrikt hij wakker, lijkt me aan te kijken en zegt: “Je weet nooit wanneer je stervensuur gekomen is.” Ik huil en aai over zijn hand, zijn arm. “Bent u bang Pappa?” “Nee,” zegt hij, “als het zover is dan is het zo.” Hij sluit weer zijn ogen. In doodse stilte zit ik aan zijn bed. Dan komt mijn stiefmoeder me aflossen, doodsbang ga ik naar huis.

foto

De vader van Alice Bunt kijkend uit het raam

foto: Alice Bunt

Nog niet gaan hemelen

Als ik de volgende ochtend mijn vaders kamer inloop zit hij in zijn stoeltje, aan tafel. Hij begint gelijk te mopperen dat iedereen hem vergeten is en hij veel te lang in bed heeft moeten liggen. Ik geef hem een zoen en ga dicht bij hem zitten, pak zijn handen en zeg hem hoe blij ik ben dat hij er nog is. “Ja, ik heb het weer gehaald,” zegt hij, “ik ben nog niet gaan hemelen, nog niet.” We bellen mijn broer en mijn stiefmoeder en steeds weer zijn woorden: “Ik ben er nog, ik heb het weer gehaald, ik ben nog niet gaan hemelen.”

Mijn vader is de beste

Later, als de dokter komt praat zij met hem over sterven, of hij bang geweest is dat hij dood zou gaan. Dat was niet zo, wel was hij blij dat hij er nog was, hij wilde nog wel een tijdje doorleven, zien wat er van de kleinkinderen terecht komt. “Ik ben gelukkig zo” zegt hij. Later help ik hem naar de wc, als we koffie drinken veeg ik zijn mond af en ik begrijp niet hoe ik me ooit voor deze geweldige man, voor deze man die nog steeds mijn vader is, heb kunnen schamen.

Meer blogs van Alice Bunt

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt (65) is documentair fotograaf. Op een open en heel persoonlijke wijze doet ze voor NED7 verslag van gebeurtenissen uit haar dagelijks leven.

";