menu

Goede voornemens voor 2016

dit gastblog is geschreven door Alice Dallinga, antropologe met ruim vijftien jaar ervaring als beleidsadviseur in de zorg. Ze schrijft hier over die wereld vanuit haar ervaring als adviseur, zorgverlener, mantelzorger, patiënt en onderzoeker.

Heb jij al goede voornemens voor het nieuwe jaar? Fit zijn, gezond eten, voldoende bewegen, zorgen dat je op gewicht blijft. Elke dag schotelen krant, billboard, internet, TV of sociale contacten ons dit soort adviezen voor. We weten dat ze gelijk hebben, maar er echt naar handelen valt vaak niet mee. En daar heeft de natuur iets op gevonden: goede voornemens.

Ergens in het menselijk brein, of in ieder geval die van mij, zit een kronkel, die zegt dat goede voornemens uitvoeren je tot een beter mens maken. Ook activeert die kronkel de aanmaak van goede voornemens zodra zich een mijlpaal aandient. Bijvoorbeeld een naderende jaarwisseling, een aanstaande verjaardag, een nieuwe baan of een vakantie die ten einde loopt. Alles kan de trigger zijn. Het lijkt wel een autonoom proces.

Gebrekkig doorzettingsvermogen?

Ook op het snijvlak van 2015/2016 beginnen zich buiten mijn wil om in mijn hoofd al de bekende thema’s te roeren: gezonder, attenter, slanker, sportiever, liever, geduldiger en weet ik welke goede voornemens nog meer. Allemaal nestelen ze zich in mijn hoofd, zodat ik er vanaf 1 januari echt werk van kan maken. Ik zeg het maar eerlijk: bij mij zijn goede voornemens vaak geen lang leven beschoren. Deels omdat ik vaak teveel hooi op mijn vork neem. In mijn waslijst aan goede voornemens staat in de top 10 steevast: ‘Minder hooi op mijn vork nemen’. Toch heb ik ontdekt dat dit niet de belangrijkste reden is waarom goede voornemens mislukken. Ook komt het niet door een gebrekkig doorzettingsvermogen. Nee, dat is nog niet eens het halve verhaal.

Waarom mislukken goede voornemens?

Ik heb ontdekt dat rond veel goede voornemens een rare paradox hangt. Sterker nog: de meeste helpen je van de wal in de sloot. Neem die keer dat ik me voornam om attenter te zijn. Ik was het wel een tijdje, maar merkte ook sneller als ik iets of iemand vergeten was. Daar tilde ik zwaarder aan dan voorheen. Dat gaf stress. Ook had ik stress omdat mijn streven ‘attent zijn’ dreigde te mislukken. Dat maakte me weer minder attent, want onder stress ben je druk met jezelf. Dan is iemand een aardig kaartje sturen teveel moeite en een praatje met de buurman maken ook. Zodoende bracht dit goede voornemen me van de regen in de drup.

Afvallen of Jojo-effect?

Een ander voorbeeld is de slanke lijn. Daarbij geldt het motto: ‘alles wat aandacht krijgt groeit’. Want kwam ik met veel gerichte aandacht en chagrijn afgelopen jaar eindelijk op mijn streefgewicht, groeide ik door het jojo-effect uiteindelijk toch weer wat kilo’s bij. Toen ik me onlangs realiseerde dat ik met mijn abonnement op afwezigheid vooral de kas van de sportschool spekte, drong het pas goed tot me door: al mijn goed bedoelde voornemens hadden vooral een tegengesteld effect. Ik werd er echt geen beter, rijker of leuker mens door.

Goede voornemens overboord

Wat een eyeopener! Meteen gooide ik het hele eisenpakket aan thema’s overboord dat ik al sinds mijn puberteit meezeul. Ook nam ik een drastisch besluit: deze jaarwisseling zou ik niet meer aan goede voornemens doen. Dus nu de stemmen zich roeren, laat ik al mijn streven varen. Ik neem me hartgrondig voor dat ik me niks meer voorneem en weet zeker dat het me dit keer écht gaat lukken.

Reageren

Auteur

NED7 Redactie

NED7 Redactie

NED7 is een (online) content community die een positieve bijdrage wil leveren om de maatschappij blijvend te veranderen als het gaat over zorg en ouderen. Een community met informatieve, relevante, realistische, positieve én bruikbare content over de zorg, gezond en vitaal ouder worden, zelfredzaamheid en saamhorigheid.

";