menu

Geef mij maar een dikke, oude schrijver

“Oud is in”, stond laatst op de cover van een krantenbijlage. Daar keek ik wel even van op, want tot deze doelgroep behorend, had ik nog niet gemerkt, dat men zich op straat aan mijn voeten werpt. Bij nadere lezing bleek het te gaan om de bespreking van een aantal boeken, waarin (gezond) oud worden wordt beschreven. Het eten van kleine borden (Rudi Westendorp), lopend vergaderen en staand werken (Eric Scherder) en gezonde voeding (Remko Kuipers) moeten hierbij helpen.

Dikke, oude schrijver

De titel “Oud is in” was dus erg misleidend. Beter was geweest “Schrijven over gezond oud worden is in”, met als ondertitel “Rijk worden over de rug van ouderen”, want al die boeken zijn bestsellers, niet alleen in Nederland, maar ook daarbuiten. Iedereen wil immers graag weten hoe hij of zij zonder al te veel kwalen en gebreken een hoge leeftijd kan bereiken.

Wat al die boeken met hun theorieën voor mij een stuk aantrekkelijker zou maken, is de persoon van de schrijver. (Het zijn overigens vreemd genoeg allemaal mannen). Want zowel Rudi Westendorp als Eric Scherder en Remko Kuipers zijn ergerlijk slanke en soepele mannen. Geen wonder, dat die fluitend alle trappen in hun huis en kantoor op en af lopen en staand vergaderen. En daarnaast lange fietstochten maken door het Groene Hart, waarna ze, zonder te hijgen, ook nog de marathon van Rotterdam uitlopen, met als enige snack een zak geschrapte wortelen.

Voor mij zouden zulke boeken veel acceptabeler zijn als de schrijver ervan een dikke, oude man (of vrouw) met artrose is. Zo iemand weet dat alle dingen die goed zijn voor de ouder wordende medemens vervelend, lastig en pijnlijk zijn. Maar wèl nodig. Steunend en kreunend brengt hij (of zij) ze zelf in praktijk en heeft daardoor mededogen met zijn (of haar) volgers. Zo heb ik altijd graag een tandarts met een mond vol kronen en bruggen en een huisarts, die rookt. Die weten tenminste wat lijden en afzien is.

En dan ga ik nu toch maar mijn verplichte wandeling van vijf kilometer maken. Onderweg bedenk ik de boze mail, die ik aan het elektriciteitsbedrijf ga sturen, dat me, ondanks teruglopend energieverbruik, weigert een lager maandbedrag te berekenen. Want dat lopen het hoofd fris en leeg maakt, geldt zeker niet voor mij. Ik bedenk juist allerlei boze brieven aan personen en instanties, met wie ik een appeltje te schillen heb.

Geen idee wat dàt betekent voor gezond ouder worden.

Drukker dan ooit artikelbanner

Reageren

Auteur

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys (72) is journalist en was van 1981 tot 2008 de eerste hoofdredactrice van het maandblad Opzij. Sinds haar vertrek bij Opzij schrijft zij als freelance journaliste voor onder andere Trouw, Zin, Nouveau en online publicaties zoals FAB magazine.