menu

Een honderdjarige tussen de wasmachines

Eerlijk gezegd schrok ik wel even, toen me gevraagd werd iets te zeggen bij een foto-expositie over doorwerkende ouderen. De titel van die tentoonstelling – en dus ook van mijn lezing – was namelijk ’Vervaldatum’.  Dat klinkt niet bepaald fris en fruitig, maar meer als verlepte sla, die de uiterste houdbaarheidsdatum achter de rug heeft. 

Maar ik was, zoals wel vaker, te snel met mijn oordeel, want ‘vervaldatum’ blijkt de benaming te zijn voor de dag of het moment, waarop een afspraak of een rekening verloopt. De bedoeling was dus juist te benadrukken dat ouderen geen ‘vervaldatum’ hebben als zij dat zelf niet willen, ze kunnen gewoon doorwerken na de 65.

Een prachtige illustratie van het plezier van zo lang mogelijk doorwerken was de honderdjarige Amalia Verbruggen uit Leuven. Op haar 100-ste werkte zij, samen met haar drie zoons, nog elke dag in de wasserij van haar familie. Geen haar op haar hoofd dat er aan dacht met pensioen te gaan. Waarom zou ze? Ze deed dit werk veel te graag en werken hield haar hoofd scherp, zei ze. De wasserij was haar leven, al tachtig jaar lang. “De klanten zien me graag en ik kan niet zonder mijn klanten. Het contact houdt me jong”, aldus de eeuweling.

Heel jammer dus dat zij de opening van de expositie over doorwerkende ouderen niet meer kon meemaken, want een maand nadat ze gefotografeerd was, overleed ze, in december 2014. Tot de laatste dag had ze doorgewerkt. Haar foto, waarop ze nog kwiek tussen hoge stapels frisgewassen lakens staat, is terecht voor de poster van de expositie gebruikt.

Te midden van al die opgewekte foto’s sprak ik een groep ouderen toe over doorwerken na het pensioen. Ik zelf doe dat al acht jaar, maar onder mijn toehoorders zaten vooral mensen, die veel eerder dan 65 met werken gestopt waren. Tot hun spijt, zoals ze nu toegaven. Waarom hadden ze dat dan toch gedaan ?

“Omdat mijn dochter de zaak overnam en mij er niet meer bij wilde hebben, ze wilde haar eigen fouten kunnen maken en niet door mij op de vingers gekeken worden”, zei een vrouwelijke opticien spijtig. “Omdat mijn man met pensioen ging en vond dat ik dus ook maar moest stoppen, want dan konden we samen leuke dingen gaan doen”, zei een charmante vrouw, die tot haar 62-ste met veel plezier verkoopster in een modezaak was geweest. Nu ze al een paar jaar niet meer werkte, constateerde ze enigszins bitter dat elke dag ‘iets leuks’ doen haar de strot uitkwam. Want : hoeveel echt leuke dingen zijn er nou en wat is eigenlijk leuk?

“Werken”, zei ik. En dat beaamde ze volmondig.

Bezoek ‘Vervaldatum’ tot 2 oktober 2016

Centre Ceramique
Avenue Céramique 50
6221KV  Maastricht
website: www.centreceramique.nl

Koop Cisca’s boek bij Bol.com

Reageren

Auteur

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys

Cisca Dresselhuys (72) is journalist en was van 1981 tot 2008 de eerste hoofdredactrice van het maandblad Opzij. Sinds haar vertrek bij Opzij schrijft zij als freelance journaliste voor onder andere Trouw, Zin, Nouveau en online publicaties zoals FAB magazine.