menu

Een échte heldendaad

In mijn buurt zie ik vaak een oudere corpulente man lopen met zijn twee enorme honden. Op een warme dag trof ik hem aan, zittend op de stenen buitentrap van een huis. Aan zijn voeten lagen zijn honden languit op de stoep. Ze keken me droevig aan en ik kon niet nalaten ze even over hun kop te aaien.“Wat een lieve honden.”

“Ja, zegt u dat wel, het zijn mijn beste vrienden! Het zijn broers en al elf jaar oud. Ze hebben net als ik moeite met de trappen. Ik ben eenzijdig verlamd en woon driehoog. Dus u kunt wel nagaan wat een inspanning dat voor ons is. Eigenlijk zijn we moed aan het verzamelen om naar boven te gaan.”

Een tuin vol poep

“Komt u niet in aanmerking voor een benedenhuis?” “Ja, maar ik moet zoveel mogelijk bewegen en als ik beneden woon doe ik dat niet meer.” “Hoezo? U moet de honden toch uitlaten?” “Ja, drie keer per dag, maar dat is dan niet meer nodig want ze kunnen hun behoeften in de tuin doen.” Hij lacht er hartelijk bij alsof hij een kostelijke mop vertelt. Verbijsterd staar ik hem aan en zie die tuin vol poep van die grote honden al voor me. Hij raadt mijn gedachten en zegt dat het maar een grapje is. En weer die smakelijke lach. “U weet de moed er wel in te houden!” “Ach, wat moet ik anders? Niemand heeft er wat aan als ik bij de pakken neer ga zitten, de honden niet en ik niet, dus we gaan gewoon door zolang het nog kan. Maar nu moeten we naar boven, kom op jongens, neem de aanloop!”

Mantelaar artikelbanner Yvonne Klinkert

Met stramme poten de trap op

Moeizaam komen de honden overeind, doen een paar stappen achteruit en nemen met stramme poten de aanloop die hen tot halverwege de trap brengt. De rest van de treden nemen ze huppend, waarna ze zich opstellen bij de voordeur. De man groet me en begint ook aan de klim, tree voor tree hijst hij zijn zware lijf omhoog en voegt zich hijgend bij de honden. De eerste hindernis is genomen. Nu nog de tweede.

Groeiende bewondering voor deze heldendaad

Verder lopend bemerk ik dat ik een groeiende bewondering koester voor deze man. In stilte en zonder klagen leidt hij zijn moeizame leven. Hij krijgt er geen medaille voor en komt niet op tv. Toch verricht hij elke dag een heldendaad, simpelweg door ’s morgens op te staan en aan de dag te beginnen. Daar is moed voor nodig, veel moed. Hij is even onbekend als de onbekende soldaat – maar ik vind zijn heldendom eigenlijk even groot.

Op een scootmobiel in het park

Een paar maanden later verhuis ik naar een ander stadsdeel en verlies het drietal uit het oog. Maar op een dag zie ik hem – zonder honden – in een scootmobiel stapvoets door het park rijden. Hij kijkt monter om zich heen en staat even stil bij een groepje ganzen. Ik sla hem gade vanaf een bankje en zie van opzij dat zijn gezicht een en al glimlach is. Het doet me goed te zien dat hij vol levenslust is. Ja, hij is inderdaad een ware held!

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.