menu

De tas van mijn moeder

Mijn moeder en haar tas zijn onafscheidelijk. Ze waakt erover alsof het een kostbare schat is – en dat is het voor haar waarschijnlijk ook. Want alles wat haar vertrouwd was is noodgedwongen uit haar leven verdwenen door de verhuizing van een eigen woning naar een kamer in een verpleeghuis.

En sinds een paar dagen is ze ook nog eens verhuisd naar een bed in een kamer die ze met drie vrouwen moet delen. Alleen wat kleren in een kast naast haar bed kan ze nog haar eigendom noemen, plus de tas.

De tas opruimen

Als ik haar bezoek zit ze altijd met de tas op schoot die ze met beide handen stevig omklemd houdt. Een keer zat ze erin te rommelen, kennelijk op zoek naar iets. Ik zag dat hij propvol zat en vroeg me af wat ze er allemaal in bewaarde. Blijkbaar kon ze het niet vinden want met een diepe zucht knipte ze ‘m weer dicht. “Mam, je tas is wel erg vol, kan er niet wat weg?” ”Misschien, maar dat is zoveel werk…” “We doen het samen, leg jij alles op tafel en dan beslis jij wat weg kan, goed?” Na enige aarzeling stemde ze toe en opende haar tas. Blij dat we samen iets konden doen wat me zinvol leek, ging ik een afvalzakje halen uit het keukenblok in de hoek.

Mantelaar artikelbanner Yvonne Klinkert

Kaas over datum

Het eerste wat ze eruit viste was een plak kaas in cellofaan, gevolgd door cupjes jam en margarine, suikerzakjes, servetjes en nog een paar plakken kaas. Onderin lagen haar persoonlijke bezittingen waar ze niet bij had gekund. Ze was als een kind zo blij en ik hoopte dan ook vurig dat alles wat op tafel lag in het afvalzakje mocht. Ook en vooral vanuit hygiënisch oogpunt. Maar daar was geen sprake van. “Nee, geen eten weggooien, je weet nooit of je ’t nog nodig kunt hebben!”

Het is geen oorlog

Verbaasd zag ik dat ze het echt meende, maar toen schoot me te binnen dat ze de oorlog had meegemaakt en dat ‘hamsteren’ blijkbaar nog steeds in haar zat. “Mam, het is geen oorlog meer, er is volop eten en het is helemaal niet erg om weg te gooien wat niet vers meer is. Dit zit al een poosje in je tas, ongekoeld en het is niet verantwoord om het nog op te eten. Je wilt toch niet ziek worden?” Ze zag er verslagen uit, maar ik moest wel doortastend zijn, anders zou alles weer terug in de tas gaan.

Uiteindelijk gaf ze toe en zei dat ze alles zelf in het afvalzakje wilde doen. Stuk voor stuk deed ze afstand van wat ze  verzameld had en ik had het gevoel dat ze afscheid nam van veel meer dan alleen de overblijfselen van de ochtend- en avondboterham.

Reageren

Auteur

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert

Yvonne Klinkert (1935) is geboren in Den Haag, maar verhuisde in 1962 met haar gezin naar Amsterdam. Zij krijgt mantelzorg via Mantelaar maar wil zelf nog veel kunnen blijven doen. Hier op NED7 blogt zij over haar ervaringen en passie voor het leven.