menu

Bipolaire stoornis, ik leef ermee

Bipolaire stoornis, ongeveer 150.000 Nederlanders lijden eraan en ik ben er één van.

Weer een wachtkamer, weer te vroeg, weer wachten, dit keer bij de Meregaard. Na de zoveelste depressie heb ik zes jaar geleden gevraagd of ik doorgestuurd kon worden naar de GGZ. Na helemaal binnenstebuiten te zijn gekeerd kwam het oordeel: een bipolaire stoornis of zoals ze vroeger zeiden: manisch depressief.

Ik heb een bipolaire stoornis

Klinkt naar: “Je hebt een stoornis”. Doet me denken aan van die enge mensen die je ziet in films of series, wereld vreemd, levend aan de rand van de maatschappij en die ieder gevoel voor realiteit verloren hebben. Of zwervers die je tegenkomt op straat, in zichzelf gekeerd, alleen bezig met zichzelf en hun ‘schatten’, weggeborgen in grote tassen en karretjes van de Albert Hein. Daar hoor ik nu bij, ook ik heb een psychiatrische stoornis.

GERELATEERD BERICHT:
Mijn zorgzame vriend

Steeds andere behandelaars

En nu wacht ik op alweer een nieuwe behandelaar. Ik heb er al heel wat gehad in die zes jaar dat ik gesprekken heb; ondersteunende gesprekken. Steeds iemand anders: vanwege zwangerschap, niet terugkomen na een zwangerschap, een andere baan, ziekte, een burn-out. Ik heb zelfs behandelaars gehad die ik nog nooit ontmoet heb.

Tot rust komen

Is dat erg? Ik denk het wel. In mijn manische periodes heb ik hulp nodig om weer tot rust te komen, om dat constante gevoel van opwinding te dempen. Want in dergelijke periodes werken bij mij de medicijnen onvoldoende, dan breekt de manie er in zijn volle heftigheid doorheen. Mensen denken dat het fijn is, die euforie, dat: ’I’m on the top of the world’ maar ik ervaar dat niet zo.

GERELATEERD BERICHT:
Goede voornemens voor 2016

Een grote chaos in mijn hoofd

In mijn hoofd is het één grote chaos, gedachtes worden niet afgemaakt, zijn ongrijpbaar geworden, onbegrijpelijk. Ik kan niet stilzitten zonder met mijn voet te trillen, loop doelloos rondjes in de kamer want ik ben vergeten waarmee ik bezig ben, ik voel mijn hard kloppen, mijn keel wordt dichtgeknepen en ik ben bang, doodsbang. Waarvoor? Ik weet het niet, zeg het maar.

Niemand in de wachtkamer

In zulke periodes is een vaste behandelaar fijn, iemand die je kent, die je vertrouwt, waaraan je niets meer hoeft uit te leggen. Maar ook in depressieve periodes is hulp fijn, iemand met wie je alles kun bespreken zonder dat je zelf bang hoeft te zijn dat de ander ongerust wordt. Ik kijk de wachtkamer rond, er zit niemand. Er gaat een deur open, een vriendelijke stem zegt: “Loopt u mee mevrouw Bunt?” Ik geef een hand en samen lopen we de behandelkamer binnen.

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt (65) is documentair fotograaf. Op een open en heel persoonlijke wijze doet ze voor NED7 verslag van gebeurtenissen uit haar dagelijks leven.

Advertentie