menu

Toegenegen

Ze spoelt zichzelf af. Het is behaaglijk in de badkamer. Ik sta met mijn rug tegen de kachel en kijk door het raam naar de opkomende zon die achter de rij bomen waterig probeert door te komen. “Mooi hè?” verzucht ze. Ik knik.

Ze vertelt over een uitje naar een gezellige brasserie en over zalige wijn in een mooi groot glas. Tijden herleven. Denkend aan haar man staart ze even voor zich uit. De druppels water vallen een voor een op de badkamer tegels.

Ik mis het zo

Sobere tijd voor haar denk ik. Ik probeer bemoedigend te glimlachen. Ik pak de zachtste badlaken en vouw die over haar schouders en zeg naar kerk te gaan in de dagen voor kerst. Zang en wierook. Geloof en warmte. Ze kijkt me aan en vraagt waarom, want ze weet dat ik nooit ga. Enkel in december. Het is mijn gevoel en daar wandel ik in deze dagen naar het eind van het jaar mee. Ik volg mijn hart zeg ik. Het lamplicht boven de spiegel vangen haar rimpels en ze zucht opnieuw. “Ik mis het zo”, zegt ze. De zondagochtenden. De weg er naar toe. Samen. In de banken en altijd in het zonnetje als die scheen door het glas en lood raam. Zijn arm om mijn schouders. Ik voel kippenvel over heel mijn lijf terwijl ik tegen de kachel sta. Ik pak haar hand en zeg: “Maar u heeft deze prachtige herinnering. En dit intense gevoel wat u laat herbeleven is een gift. Laat het toe. Juist in deze dagen.”

Trieste glimlach

In de auto op weg naar huis kijk ik naar de chocolaatjes op de lege stoel naast me. Haar woorden herhalen zich in mijn hoofd. Ik voel haar warme handdruk en ik zucht een wat trieste glimlach. Het is nevelig en grijs. Het roze rode van de lucht is vervaagd. Het dorp toont lichtjes in versierde bomen. In de meeste huizen heerst gezelligheid. Ze zei het nog: “De rollade is kleiner. De schaaltjes eenvoudig en de sfeer nihil. Vandaag ga ik weer naar hem toe. Maar of hij het echt beseft dat ik het ben weet ik niet. Hij kijkt soms niet eens op van de krant die hij niet leest. En zelfs het afscheid wordt elke dag makkelijker…voor hem. Voor mij moeilijker.”

Toegenegen

De tekst die ze had uitgeknipt uit de krant die hij niet las klinkt als een echo in de donkere dagen voor kerst:

“Soms verhalen ze (hardop of fluisterend)
Over iemand die je niet eerder kende.
Blijf luisteren, schuif dichterbij.
Laat ze niet alleen als ze ver dwalen
In andere taal die ze spreken.
Maak jezelf niet wijs dat er nog weinig
In hun leven toe doet, wandel genegen
Hun naamloze dagen in en uit…”

Reageren

Auteur

Jolanda van Gils

Jolanda van Gils

Jolanda van Gils werkt als verzorgende bij zorgorganisatie Careyn en blogt maandelijks over haar bijzondere ervaringen met cliënten.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten