menu

Ervaringen van iemand met bipolaire stoornis

Blogger Alice Bunt heeft last van een bipolaire stoornis. Hier op NED7 deelt zij haar ervaringen en vertelt zij regelmatig hoe het is om te leven met een bipolaire stoornis.

Zodra ik opsta weet ik het al: mist, zo mooi, dat diffuse licht, die kleine wereld en het gevoel dat je kunt verdwijnen in de omgeving. Tijdens de vroege ochtendwandeling met de hond worden de fel schijnende  koplampen van de auto’s vervaagd achter een deken van hele kleine druppeltjes die het scherpe licht verzachten. De bomenrij langs de weg verdwijnt langzaam in het niets en een poes wordt alleen nog  door de hond opgemerkt omdat zij haar kan ruiken.

Ik heb een bipolaire stoornis

Ik heb een bipolaire stoornis, elke dag een wandeling, ongeacht het weer, maakt dat ik me beter voel. Tijdens zo’n beschermende, mistige dag maakt het alleen maar gemakkelijker om naar buiten te gaan.  Wanneer ik later in het bos loop lijkt het of de mist nog dichter is dan in de stad. Alles wat ver weg is, is verdwenen. Alles wat dichtbij is, is opeens opmerkelijk zichtbaar. En het lijkt alsof alles mooier klinkt: het eerste geluid van de specht die met zijn geroffel een verre lente aankondigt; de zachte zang van het roodborstje dat lijkt op een druppel die van een beijsde tak zijn weg naar beneden vindt; en ergens hoog boven me een buizerd die om zijn metgezel roept om samen te wachten op het voorjaar.

Bomen in de mist foto 1

foto: Alice Bunt

De wereld willen ontvluchten

Door mijn bipolaire aandoening heb ik dagen dat ik niemand wil zien, dat ik de hele wereld wil ontvluchten. Ik sluit me dan op in mijn geblindeerde huis, door de kieren valt het gefilterde licht van de mist naar binnen. Maar hier in het mistige bos ben ik beschut, onzichtbaar zelfs. Alleen de bomen kunnen me zien. Maar ook zij geven mij bescherming, kan ik me verschuilen tussen hun kale takken en stammen. Zelfopgelegde eenzaamheid, pijn om oud verdriet, heel diep, vindt hier, in deze kleine wereld een bestaansrecht en een uitweg. En zelfs mijn altijd aanwezige metgezel De Dood verandert door de zachtheid van de mist heel even in een vergeten herinnering.

Bomen in de mist foto 2

foto: Alice Bunt

Troostend verdriet

Mijn tranen worden één met de ondoorzichtige omgeving. Ik kijk omhoog, naar de verre toppen van de bomen, mijn gezicht wordt nat van hun tranen en onder hun troostend verdriet vind ik mijn weg terug, terug naar de schoonheid van de mist, de geluiden van de vogels en naar het bescherming van het natte bos.

Reageren

Auteur

Alice Bunt

Alice Bunt

Alice Bunt (65) is documentair fotograaf. Op een open en heel persoonlijke wijze doet ze voor NED7 verslag van gebeurtenissen uit haar dagelijks leven.

Advertentie



Gratis nieuwsbrief

Nieuwsbrief aanmelding
Bezig met versturen

Gerelateerde berichten